Ben jij er?

Stel je voor; je zit in de auto en rijd door de heuvels van Spanje. Je steekt je hoofd uit het raam en je laat je haar in de wind wapperen. Heerlijk! Gewoon gaan, de zon achterna. Geen A-Z plannen, deadlines of werkmodus.

De voorjaarsvakantie komt eraan en ik hoor om mij heen allerlei plannen over wintersport, een weekend weg in eigen land of juist even een zonvakantietje tussendoor. Ik trek mijn wenkbrauw omhoog en voel jaloezie in mij opborrelen. “Ik wil ook”, is het eerste wat ik denk. Vervolgens schut ik die gedachte van mij af, zet ik een glimlach op mijn gezicht en probeer ik oprecht blij te zijn voor de ander.

Waar komt die drang naar vrijheid vandaan? Er even tussenuit zijn, weer opladen en je vooral geen zorgen maken? Ik denk dat we allemaal ten diepste een verlangen hebben naar ‘zijn’. Gewoon zijn. Wetend dat dit genoeg is. Wetend dat waar we ook gaan, we iets kunnen toevoegen door er te zijn, niet door iets te doen.

Ik merk het vaak als ik een drukke week heb. Als ZZP’er doe ik alles zelf, van coachen tot de administratie. Er is genoeg te doen en dat kan voor een hoop (onnodige) stress zorgen. En dan ga ik de kern vaak voorbij. Namelijk dat als ik er gewoon ben, dit genoeg is. Dat mijn enthousiasme bij de ander een glimlach tevoorschijn kan halen. Ik ga maar eens vaker een uurtje niks doen of zonder doel in de stad rondlopen. Gewoon genieten, gewoon zijn.

Verbinding is wat we zoeken

De trend

Heb jij hem ook ontdekt? Dat ondanks de crisis, wetgeving en bezuinigingen, we weer terug willen naar datgene wat diep in ons ligt. Naar verbondenheid. Dat verlangen naar verbondenheid is al eeuwen oud. De laatste tijd is het alleen steeds meer ondergesneeuwd geraakt, het is een zoekplaatje geworden. Door de crisis zijn banen schaars en is onze focus verplaatst van samen leven naar het eigen belang voorop stellen. “Ik moet een baan, omdat ik anders niet in mijn levensonderhoud kan voorzien”. In plaats van “hoe kunnen wij dit opvangen”. Natuurlijk is dit een ideaal-plaatje en zijn er genoeg dingen die we zelf kunnen en mogen ondernemen.

 

Behoefte aan verbinding

Maar de schreeuw., de behoefte naar verbinding blijft. De zorgsector doet zijn uiterste best om persoonlijke zorg te waarborgen en winkelketens proberen anders naar hun klanten te kijk
en. Zelfs de zakelijke markt uit nu de behoe
fte aan verbondenheid, aan dat echte contact met de ander. Geen koude acquisitie meer, maar vanuit verbinding zaken doen en samenwerken. De aandacht verschuift van het bedrijf naar zijn medewerkers, van functies naar de persoon achter die functie.

We willen weer communiceren van mens tot mens, waarbij het minder van waarde is wat je doet en des te interessanter wie jij bent.

Goed, daar ben ik achter. En nu dan? Hoe krijgt die behoefte vorm bij mij? Een ideale kans voor mij als social worker en alle collega’s met mij! Er zijn namelijk al veel initiatieven die de verbinding als basis hebben. Kijk maar naar alle wijkinitiatieven, netwerkborrels, jongerencentra en moestuin-acties. Maar hoe zorg ik ervoor dat dit duurzaam blijft? Dat het de behoefte daadwerkelijk bevredigt en het iets in beweging zet?

Jouw identiteit vormt de basis

De vraag die daaraan ten grondslag ligt en waar nu eindelijk ruimte voor is, is de vraag naar mijn, en onze, identiteit. Jouw visie, jouw karakter en jouw persoonlijkheid liggen ten grondslag aan de verbondenheid, aan het communiceren van mens tot mens. Stiekem vind ik die vraag wel lastig hoor! En neem ik wel de tijd voor om dat uit te zoeken? Eerlijk gezegd staat het niet eens op mijn ‘to-do lijst’. Het heeft dus niet echt prioriteit.  Zonde.. Want ik ben van mening dat dat de factor is die ervoor zorgt dat ik die baan krijg of niet. Dat een netwerkgesprek geslaagd is of niet. Dat een bedrijf succesvol is of niet en dat mijn leven pit heeft of niet. 

En dan nu de vraag:
Wie ben jij?

Deel je reactie hieronder.