Ben jij er?

Stel je voor; je zit in de auto en rijd door de heuvels van Spanje. Je steekt je hoofd uit het raam en je laat je haar in de wind wapperen. Heerlijk! Gewoon gaan, de zon achterna. Geen A-Z plannen, deadlines of werkmodus.

De voorjaarsvakantie komt eraan en ik hoor om mij heen allerlei plannen over wintersport, een weekend weg in eigen land of juist even een zonvakantietje tussendoor. Ik trek mijn wenkbrauw omhoog en voel jaloezie in mij opborrelen. “Ik wil ook”, is het eerste wat ik denk. Vervolgens schut ik die gedachte van mij af, zet ik een glimlach op mijn gezicht en probeer ik oprecht blij te zijn voor de ander.

Waar komt die drang naar vrijheid vandaan? Er even tussenuit zijn, weer opladen en je vooral geen zorgen maken? Ik denk dat we allemaal ten diepste een verlangen hebben naar ‘zijn’. Gewoon zijn. Wetend dat dit genoeg is. Wetend dat waar we ook gaan, we iets kunnen toevoegen door er te zijn, niet door iets te doen.

Ik merk het vaak als ik een drukke week heb. Als ZZP’er doe ik alles zelf, van coachen tot de administratie. Er is genoeg te doen en dat kan voor een hoop (onnodige) stress zorgen. En dan ga ik de kern vaak voorbij. Namelijk dat als ik er gewoon ben, dit genoeg is. Dat mijn enthousiasme bij de ander een glimlach tevoorschijn kan halen. Ik ga maar eens vaker een uurtje niks doen of zonder doel in de stad rondlopen. Gewoon genieten, gewoon zijn.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *